سلام وقتتون بخیر.این آیتم با روش ریخته گری توپر تولید میشه.همه آیتم ها دقیقا توی این محل دچار لعاب نگرفتگی میشن.علت رو لطف میفرمایین؟
 

پاسخ یک :

بحث بحث ارایش ترجیحی ذرات رسی هستش
از لحاظ فیزیکی ذرات رسی بصورت صفحه و فلسی شکل هستن ولی ذرات غیر رسی مثل سیلیس و فلدسپار بصورت بیشتر کروی و حالا شبیه ان

ذرات فلسی شکل یا پولکی رسی در اب معلق هستند و تمایل دارند در جهت رو به جریان دوغاب حرکت کنند و در نتیجه در اثر برخورد با بک سطح صاف جاذب مثل قالب گچی موازی این سطح روی یکدیگر و در کنار یکدیگر بصورت لایه لایه میخوابند
دوغابی که دانسیته پایین دارد روانتر جریان دارد و حین ریزش دوغاب و فرود ان به سمت قالب گچی سرعت بیشتر و انرژی جنبشی بیشتری دارد.این انرژی جنبشی بیشتر باعث میشود این ذرات فلسی شکل که مکانیسم جهت گیری ان ها (در بالاتر توضیح دادم ) در لحظه برخورد با قالب گچی با نیروی بیشتری به  حال موازی کف قالب بخوابد و بچسبد و همان موقع فشرده شود

وقتی دانسیته و تیکسو تروپی دوغاب بالاتر باشد چون اولا فاصله ذرات کمتر و برخورد و اصطکاک بیشتر هست، از جهت گیری ترجیحی این ذرات صفحه ای شکل (موازی با کف قالب) جلوگیری می کند ولی در دانسیته پایین چون ذرات در اب بیشتر شناور و معلق هستن ازاداته تر حرکت میکنند و به شکل منظم تر و متراکم تر (موازی با سطح نقطه فرود) روی کف قالب مینشینند.
همچنین در حین این مکانیسم با مکش سریع اب اضافی ناشی از دانسیته م
پایین چگالی ذره ای کمتر و در نتیجه زمان مکش کوتاه تر و این خود عاملی برای این هست که ذرات فلسی شکل ارایش ترجیحی خود را که همان موازی با سطح هست را بگیرند و در ادامه مکش کلی توسط قالب گچی و خروج اب باعث کم شدن فضای بین صفحات و فشرده شدن انها میشود.این لایه تا اخر زمان ریخته گری باقی می ماند  و از انجایی که تراکم بیشتر در این نقطه یعنی حضور بیشتر کمک ذوب ها نسبت به نواحی دیگر  بعد از پخت ببشتر زینتر شده و جذب لعاب را کمتر میکند و رنگ ان ناحیه را نیز متفاوت میکند
برای برطرف کردن ان
باید در مرحله اول دانسیته و تیکسو تروپی را افزایش داد بنا به دلایلی که بالا گفته شد

نقطه فرود را به منظور کاهش جذب اب قالب گجی مرطوب کنید

تا جای ممکن است درصد رسی ها را در بدنه کاهش داد

سرعت پر کردن دوغاب را کاهش دهید
و بمنظور پخش شدن دوغاب حین فرود از صافی استفاده کرد
و یا از چر خ گردان استفاده شود
موفق باشین

پاسخ دو :

با توجه به تصویر و اینکه گفتید در همه قطعات دقیقاً در همین نقطه دچار لعاب‌نگرفتگی می‌شوند و تولید هم به روش ریخته‌گری دوغابی توپر(Solid Casting)انجام می‌شود،
این موضوع تقریباً قطعی است که منشأ آن سیستماتیک است، ولی درعین حال به فرمول دوغاب هم بر می گرد 

بررسی دقیق و مهندسی:
 مهم‌ترین علت‌های محتمل (به ترتیب احتمال)

 اثر نقطه نقطه برخورد اولین دوغاب ورودی به داخل قالب گچی یا تغذیه دوغاب / محل تزریق دوغاب
(Gate Effect)
— محتمل‌ترین علت
در ریخته‌گری توپر معمولاً یک نقطه ورود دوغاب داریم و یا آخرین نقطه پرشدن و محل رسیدن دوغاب از دو طرف به یک ناحیه را داریم.
در این محل چند اتفاق می‌افتد:
ریزساختار متراکم‌تر می‌شود
ذرات ریزتر سریعتر جذب می‌شوند
سطح در این ناحیه پس از خشک شدن صیقلی‌تر و بسته‌تر می‌شود
مکش (Absorption) یا جذب لعاب به صورت موضعی کاهش پیدا می‌کند

 نتیجه:
وقتی لعاب می‌زنید، این ناحیه لعاب را به اندازه سایر نقاط جذب نمی‌کند

در نتیجه  ضخامت لعاب در این ناحیه کمتر می‌شود و لذا بعد از پخت به صورت لعاب‌نگرفتگی یا نازکی لعاب دیده می‌شود.

دلیل اصلی این جذب متفاوت به دانه بندی فرمول بدنه ، به مقدار بیشتر بالکلی ، به نسبت جذب آب قالب گچی و .... خلاصه هر عاملی که شدت جذب را افزایش دهد و ریزدانه بودن در این ناحیه را تشدید کند ، تراکم بالاتری را به همراه دارد و جذب لعاب پس از پخت بیسکویت را نامتوازن می کند 

اگر با انگشت دست روی آن بکشید این ناحیه قبل از لعاب احتمالاً  کمی صاف‌تر یا متراکم‌تر است.

 هوای محبوس در انتهای پرشدن قالب در ریخته‌گری توپر، آخرین نقطه پرشدن معمولاً محل تجمع هواست.
اگر قالب تهویه کامل نداشته باشد:
هوای ریز در آن نقطه باقی می‌ماند
بعد از خشک شدن، سطح متراکم و کمی بسته ایجاد می‌شود
و مکش لعاب کم می‌شود
این مورد هم دقیقاً باعث همین عیب نقطه‌ای تکرارشونده می‌شود.

اما چون گفتید همه قطعات دقیقاً همان نقطه‌اند، بیشتر احتمال طراحی قالب است نه آلودگی تصادفی.
 اختلاف دانسیته موضعی بدنه
در ریخته‌گری توپر، در نقطه آخر پرشدن:
فشار هیدرواستاتیک کمتر است
امکان دانه‌بندی غیر یکنواخت وجود دارد
گاهی فاز ریزتر در آن نقطه جمع می‌شود

نتیجه این حالت باعث جذب آب کمتر و در نتیجه  لعاب نازک‌تر می شود

 تست ساده برای تشخیص قطعی علت
تست جذب موضعی
روی قطعه بیسکویت نشده (خشک) در همان نقطه:
یک قطره آب بچکانید
زمان جذب را با نقطه سالم مقایسه کنید
اگر دیرتر جذب شد در نتیجه  قطعاً مشکل از جذب موضعی کمتر است.

 راهکارهای اصلاح (به ترتیب اولویت)
 1. اصلاح طراحی قالب
ابتدا جابجایی محل تغذیه دوغاب به داخل قالب
افزایش تهویه قالب در آن ناحیه
ایجاد شیار تهویه ریز
انتقال نقطه آخر پرشدن به محل کم‌اهمیت‌تر
این بهترین و ریشه‌ای‌ترین راه است.
2. زبر کردن موضعی سطح قبل از لعاب
یک سمباده خیلی نرم (P400–600) یا اسفنج مرطوب سبک روی همان نقطه بکشید
اگر مشکل برطرف شد در نتیجه  تأیید می‌کند که مسئله جذب است.
 3. اصلاح  جذب آب بیسکویت
کمی دمای بیسکویت شدن را بالا ببرید (۱۰–۱۵ درجه)
زمان ماند در حداکثر دما در پخت بیسکویت را کمی بیشتر کنید
 4. تنظیم ویسکوزیته لعاب
اگر لعاب کمی رقیق باشد، روی نقاط با جذب آب کمتر. نازک می‌شود.
می‌توانید:
دانسیته را 0.02–0.03 بالا ببرید
یا CMC کمی افزایش دهید
 5. بررسی دانسیته دوغاب ریخته‌گری
اگر دوغاب بیش از حد رقیق باشد،
جدایش ذرات در انتهای پرشدن بیشتر می‌شود.
به خصوص اگر بالکلی بیشتر باشد
دانسیته و رئولوژی بررسی شود.
 نکته مهم در تصویر شما
آن خط عمودی که دیده می‌شود شبیه به:
مسیر جریان آخر پرشدن
یا مسیر برگشت دوغاب
یا اثر هواگیری
است.
جمع‌بندی مهندسی
 با توجه به اینکه عیب:
تکرارشونده است
دقیقاً در یک نقطه ثابت است
مربوط به ریخته‌گری توپر است
۹۰٪ احتمال مربوط به محل آخر پرشدن قالب و کاهش مکش موضعی بدنه است.

پاسخ : آقای سالاریه